ปั่นจักรยานผ่านสระน้ำข้างหอประชุมใหญ่ ตรงประตูพหลโยธิน
 
แปลกใจที่มันดูโล่ง  ไม่มียอดไม้เขียว ทางเดินข้างสระน้ำก็กลายเป็นอิฐตัวหนอนวางเรียงทับกันเอาไว้
 
มองไม่เห็นแม่แต่ดินที่อยู่ข้างล่าง  สงสัยหนักว่า ทำไม ไม่ชอบดินกันนัก หรือไง
 
 
ปั่นผ่านมาทางคู ข้างคณะสังคมศาสตร์
 
จำได้ว่าเคยหลงทางแถวนี้ ตอนนั้นยังเป็นเด็กเข้าใหม่  
อยากลองดี ปั่นจักรยานรอบมหาวิทยาลัยดู ว่าจะกว้างขนาดไหน
 
คลองเล็ก ๆ ตรงนั้น จากดินก็ถูกแทนที่ด้วย ปูน ....
 
เพื่อความสวยงาม ?
 
แล้ว น้ำมันจะซึมไปอยู่ไหน ?
 
แค่นี้น้ำยังท่วมเกษตรไม่พอเหรอ ?
.....
 
ตอนนั้นยังไม่รู้เลยว่า  มีประตูเข้าออก อยู่ สี่ประตู ทั้งสามด้าน
 
ตอนนี้ เพิ่ม มาอีก หนึ่งประตู  จากประตูงามวงศวาน สอง  ประตูหนึ่ง
ยังมีประตู  หนึ่งครึ่ง  ประตู กลาง ก็ว่ากันไป
 
แต่ยังไงมันก้คือ ประตูบริหาร   คล้าย ๆ กับประตูสัตว์  แพทย์ ที่เรียกกันเคยปาก ตามประสาเด็กหอใน
 
 
 ปกติเวลาปั่นจักรยานตอนกลางคืน ผ่านคณะ ตัวเอง ตัดเข้าทางเล็ก ตรงข้ามกรมประมง  ออกมาเจอทางไปประตูพหล  หรือประตูใหญ่ จะไม่ค่อยกลัวอะไรมาก
 
หมาก็มีน้อย  เพราะมันไม่มีคน
 
จะมีจุดคนชุมนุม เยอะ ตรงโค้ง  หมาจะไปรวมตัวเยอะ เพราะอาหารมีหลากหลาย
 
........
 
สระตรงนั้น จะมี กอดอกบัว  ที่นาน ๆครั้งจะเห็น มีคนลงไปดึงเอา สายมาทำกับข้าว
 
ไม่พี่วิน  ก็ป้าแม่บ้าน
 
แต่ตรงนี้จะพิเศษ ถ้าใครเดินมาจะรู้ว่า
 
ในตอนกลางคืน  จะมี แสงเล็ก ๆ จากหิ่งห้อย นับร้อย อยู่ตรงนั้น
 
ปั่นจักรยานผ่านทีไร ก็มักจะชี้ชวนให้ น้องที่หอดูประจำ
 
 
บางช่วงจะเห็น คนออกมาจับด้วย  เดาว่าเป็นเด็ก เกษตร มาจับเอาไป ส่งอาจารย์
 
 
ที่ ขำก็คือ พอจับได้  ก็จะเถียงกันว่า  มันใช่หิ่งห้อยหรือไม่
 
 
ที่รู้สึกภูมิใจที่สุดคือ
 
ชี้ให้น้องคนหนึ่งในชมรมดู
 
น้องคนนี้ เป็นเด็กกรุงเทพ  ขับรถมาเรียน  แต่ไม่ค่อยได้สนใจข้างทางมาก เพราะต้องดูถนน
 
เลยบอกให้น้องจอดรถเอาไว้ใกล้ ๆ และเรียกมาดู
 
หิ่งห้อยที่สวยไม่น้อยหน้าไปกว่า ของแม่กลอง
 
บินไปมา รอบ สระน้ำในใจกลางเมืองกรุง 
 
แต่ไม่นาน  หลังการปรับภูมิทัศน์ครั้งใหญ่
 
.....
 
เริ่มมีรถขนดิน   หญ้าถูกดึงออก  ดอกบัวถูกถอนราก  แน่นอนว่า หิ่งห้อยหายไป
 
วันนี้......  ปั่นจักรยานผ่านทีไรก็ สลดใจทุกที
 
 
จะมีใครคิดถึงหิ่งห้อยพวกนั้นไหมนะ ?
 
จะมีใครรู้ไหมนะ ว่าเคยมีพวกมันอยู่ ตรงนี้ ?
 
แล้วพวกมันหายไปไหน?
 
พวกมันจะกลับมาไหม ?
 
 
สองปีนับแต่มันหายไป.....  ฉันยังคงหวังว่าอย่างน้อยจะเห็นแสงไฟเล็ก ๆพวกนั้นอีก
 
 
..........
 
อยากเขียนถึงหิ่งห้อย พวกนี้นานแล้วค่ะ  หลังจากไปตัดพ้อ กับเพื่อน และโวยวาย อย่างใหญ่โตกับคนรอบข้าง ว่า " เอาหิ่งห้อยของฉันคืนมานะ "
  ทำเอาเพื่อน ๆงงกันใหญ่ว่าพูด อะไร  แต่มันก็จริง  หลายคนยืนยัน  ได้ว่าเคยเห็น และตอนนี้ไม่เห็นอีกแล้ว
 
      ความเจริญ  ทำให้ ทุกอย่างดูทันสมัย  แต่ก็ต้องแลกด้วยอะไรบางอย่าง
      เหมือนกับป่าไม้ ของไทยนั้นแหละ ค่ะ  อย่าถามเลยว่ามันหายไปไหน
      มันก็เหมือนหิ่งห้อย พวกนั้นแหละ  
       คิดถึง กอ ดอกบัว จังเลย  เคบคิดว่า จะมาเด้กเอาไป ถวายพระด้วย เพราะเป็นดอกบัวหลวงผสมดอกบัวสาย   ดอกสีขาวสวยเชียว  แถมดอกใหญ่ด้วย
     ทำให้มีช่วงหนึ่งที่หนังแนวพื้นบ้านดัง ๆ ก็ตะโกนออกไปให้เพื่อน ๆเก็บ ให้บ่อย ๆว่า
    " อ้าย  อยากได้ ดอกบัว "
    เพื่อน ที่รู้ก็จะตอบกลับมาด้วยสำเนียง ที่คุ้นหู " อยากได้ก็ไปเด็ด เอา "
 
     เป็นที่สนุกปาก ในเวลานั้นมาก เลย
 
     ขอบคุณนะคะที่มาอ่าน
 
    ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
 
 

Comment

Comment:

Tweet